Friday, February 24, 2012

მე ხმას ვაძლევ პუტინს. ნატალია ნაროჩნიცკაია, ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი, პოლიტოლოგი

არა იმიტომ, რომ ჩვენთან სახელმწიფოში ყველაფერი კარგად და ყველაფერი სწორად იქნა გაკეთებული უკანასკნელი ათი წლის მანძილზე. არა იმიტომ, რომ მე თვალები დახუჭული მაქვს და ვერ ვხედავ, რომ ბევრი პოლიტიკური ტენდენცია, პარტიული მშენებლობის ჩათვლით, იწვევდა ზოგჯერ სკეფსისსა და იმედის გაცრუებასაც კი.

უბრალოდ საღად ვფიქრობ და ვხედავ: ჩვენთვის აუცილებელია პრეზიდენტი ძლიერი ეროვნულ-სახელმწიფოებრივი ნებით, ქვეყნის მართვის მზა, მომუშავე ბერკეტებით. ისინი სასიცოცხლოდ აუცილებელია, რათა გავუძლოთ შანტაჟს შინაგანი ძალების მხრიდან, განსაკუთრებით 1990-იანი წლების პოლიტიკური ბანკროტებისა, ასევე იმ ძალებისაც, რომლებიც ახორციელებენ ზეწოლას გარედან, რომელიც საერთაშორისო მდგომარეობის, გარემოებებისა და აშშ-ის განზრახვების ძალით, უეჭველად, იქნება მოხდენილი. სწორედ მათ სჭირდებათ კიდეც სუსტი პრეზიდენტი.

კიდევ უფრო გამაძლიერა მე ჩემს მზადყოფნაში გამოვსულიყავი ღიად, აღმოვჩნდებოდი რა ლანძღვისა და დევნის ქვეშ ეგრეთ წოდებული “ინტელიგენციის” მხრიდან (ამ ადამიანებმა ისეთი ნადირობა დაიწყეს ინტერნეტში კუდიანებზე, რომელსაც სსრკ-ში დისიდენტების დაგმობაც კი ვერ შეედრება), შემდეგმა გარემოებამ. ის, რაც ხდებოდა ახლანდელ მიტინგებთან დაკავშირბით, – სხვა არაფერია, ჩემი შეხედულებით, თუ არა გამეორება სიტუაციისა სამოქალაქო ომისა და თებერვლის რევოლუციისთვის მოსამზადებლად. მაშინ ინტელიგენციამ, მოჯადოებულმა რაღაცნაირი აუხდენელი იდეებით, აბსტრაქტული მამხილებლობით, დამამხობლობის პარანოიდალური წყურვილით, ხელიდან გაუშვა საკუთარი სახელმწიფო.

ამიტომ მე მივმართავ უწინარეს ყოვლისა იმ ადამიანებს, რომლებიც შეადგენენ უდიდეს უმრავლესობას და დგანან სახელმწიფოებრივ პოზიციებზე (на государственнических позициях). მათ რიცხვში იმათ, ვინც ემხრობა რადიკალურად საპროტესტო განწყობებს, ვინც აპირებს ხმის მიცემას ზიუგანოვისა და სხვა კანდიდატებისთვის. პრეზიდენტის არჩევნები – ეს პარლამენტში არჩევნები არ არის. პარლამენტში ჩვენ ვირჩევთ ტრიბუნას, და რაც უფრო წონადია იქ მოსახლეობის პროტესტული ნაწილის ხმა, მით უფრო მნიშვნელოვანია და უფრო სასარგებლო.

ვირჩევთ რა პრეზიდენტს, ჩვენ უნდა ვფიქრობდეთ იმის შესახებ, თუ ვის მიუვა სარგებელი ჩვენი ხმის მიცემისგან. მე დარწმუნებული ვარ, რომ ზიუგანოვი არასოდეს არ იქნება არჩეული მთელი ქვეყნის მიერ. მასობრივად ხმის მიცემა მისთვის შესაძლოა იყოს მხოლოდ და მხოლოდ ცვლილებათა ამომრჩევლისეული სურვილის დემონსტრაციის აქტი. მაგრამ ნების ასეთ გამოხატვას შეუძლია რაღაც ზომით დაასუსტოს მომავალი პრეზიდენტი – რომელიც, მე დარწმუნებული ვარ, იქნება პუტინი – სწორედ იმ ძალების პირისპირ, რომლებიც აბსოლუტურად უცხოა მოქალაქეთა უმრავლესობისთვის.

გაცილებით უფრო მნიშვნელოვანია, რათა მომავალმა პრეზიდენტმა მიიღოს ნდობის კრედიტი საზოგადოების სახელმწიფოებრივად მოაზროვნე ნაწილისგან. რათა ამ მოაზროვნე ნაწილს შეეძლოს ის, რომ აძლევდეს პრეზიდენტს თავის ეროვნულ დავალებას. დასუსტებული პრეზიდენტი კი უბრალოდ პოლიტიკის კანონებით იქნება მოწყვლადი იმ ძალების შანტაჟისთვის, რომლებიც ჩვენთვის სრულებით უცხონი არიან. ჩვენ ხომ დაინტერესებულნი ვართ იმაში, რომ რეალურ, და არა გამოგონილ-აუხდენელ პრეზიდენტს ჰქონდეს მაქსიმუმი შესაძლებლობებისა.

რათა იგი, მომავალი პრეზიდენტი, აბრუნებდეს საჭეს სწორედ ჩ ვ ე ნ ს მხარეს, ჩვენ უნდა აღმოვუჩინოთ მას ნდობა. სხვანაირად სწორედ ჩ ვ ე ნ ს დავალებას, ჩ ვ ე ნ ს მოთხოვნებს, ჩ ვ ე ნ ს იმედებსა და სასოებას ექნებათ გაცილებით უფრო ნაკლები შანსები რეალიზაციაზე.

მე კარგად მესმის საპროტესტოდ განწყობილი ადამიანებისა, რომლებიც უკმაყოფილონი არიან იმით, რომ სახელმწიფო საჭე არასაკმარისად იყო შემობრუნებული ყბადაღებული 90-იანებისგან, როგორღაც გაჩერდა შუა გზაზე. მაგრამ იმისთვის, რომ გვქონდეს შესაძლებლობა განვახოეციელოთ ეს შემობრუნება მთელი ზომით (ხოლო ეს კი გახლავთ მიუღებელი სოციალური უთანასწორობის დაძლევაც, მოხელეთა ყველაფრის უფლებიანობისა (всевластия) და დაუსჯელობის ამოძირკვაც, რომელთაც უკვე დიდი ხანია შეცვალეს მეწარმეები ზიზღისა და კრიტიკის ობიექტების სახით, ადამიანებში სულისკვეთებისა დასაკუთარი ძალების რწმენის ამაღლებაც, რუსი ხალხის დაქვეითების მდგომარეობიდან გამოყვანაც, რომელიც წარმოადგენს საფუძველს არა მხოლოდ რუსეთისთვის, არამედ სწორედ იმ სამოქალაქო საზოგადოებისთვისაც, რომელსაც ახლა ყველა უგალობს, ვისაც არ ეზარება), ჩვენ გვჭირდება უმრავლესობის პრეზიდენტი.

კიდევ ერთხელ ყურადღებით დავაკვირდებით რა 90-იანი წლების პოლიტიკურ ბანკროტებს, რომლებიც “ჭაობზე” მხოლოდ თავიანთთვის ახდენენ სხვადასხვანაირი საპროტესტო განწყობების კაპიტალიზირებას, ჩვენ არ უნდა მივცეთ მათ ნება ჩვენი სახელმწიფოს მორყევისა.

გაიხსენეთ თებერვლის რევოლუცია. როგორ ჰქონდა ინტელიგენციას წარმოდგენილი თავისთვის ალმასებით მოჭედილი ზეცა, როგორ ისწრაფვოდა იგი ძლიერი ხელისუფლების დამხობისკენ, რათა მისულიყო სუსტ სახელმწიფომდე. და რა მოხდა? ძალაუფლება მაშინვე გაუვარდათ მათ თავიანთი სუსტი ხელებიდან. რადიკალური ცვლილებების (მით უმეტეს საკონსტიტუციო კრიზისების) ტალღაზე მოსული ნებისმიერი ახალი ხელისუფლება ხომ, განსაზღვრების თანახმად, ციებიანივით ეძიებს მხარდაჭერას ყველასგან. და ამ დროს იგი მოწყვლადია ყოველი მხრიდან.

თითქმის ერთი საუკუნის წინ ჩვენ განვიცადეთ უზარმაზარი გეოპოლიტიკური და სხვა დანაკარგები, 1990-იანებშიც მოხდა იგივე. ახლა ამაზე ჩვენ არა გვაქვს არანაირი უფლება. პოზიტიური წამოწყებანი, როგორი მცირენიც არ უნდა ეჩვენოს ისინი ვინმე ჩვენთაგანს, გვაძლევს საფუძველს დაიმედებისა იმაზე, რომ შემდეგ პოლიტიკურ პერიოდში პრეზიდენტი პუტინი, მიიღებს რა ნამდვილ, დიდ პოლიტიკურ დავალებას – ხალხის უმრავლესობისგან, და არა “ჭაობისგან”, – შეძლებს მის აღსრულებას ღირსეულად, დაჯერებულად, სრულიად სახალხო მხარდაჭერეის შეგრძნებით.

და ამიტომ მოვუწოდებ საღად მოაზროვნე ადამიანებს, რომლებიც ამოდიან რეალისტური წარმოდგენებიდან იმის შესახებ, თუ რა არის შესაძლებელი და რა არის შეუძლებელი, რა არის საჭირო სახელმწიფოსთვის და რა არა არის საჭირო – აღმოუჩინონ მხარდაჭერა ვლადიმირ ვლადიმირის ძე პუტინს.

საიტზე narochnitskaia.ru გამოქვეყნდა 17.02.2012
თარგმნა ირაკლი ხართიშვილმა
წერილის ქვემოთ მოთავსებული ორი მკითხველის კომენტარი

1. “და ამიტომ მოვუწოდებ საღად მოაზროვნე ადამიანებს, რომლებიც ამოდიან რეალისტური წარმოდგენებიდან იმის შესახებ, თუ რა არის შესაძლებელი და რა არის შეუძლებელი”. ნატალია ალექსის ასულო! თქვენ უნდა არა მხოლოდ “მოუწოდებდეთ”, არამედ დაარწმუნოთ ვ. ვ. პუტინი და მისი გუნდი, რომ საჩქაროდ შექმნან საინფორმაციო წინააღმდეგობის დეპარტამენტი გარე საინფორმაციო აგრესიის მოგერიებისთვის და იმ ადამიანთა რაოდენობის გასაზრდელად, “რომლებიც დგანან სახელმწიფოებრივ პოზიციებზე” (http://www.panarin.com/comment/16319/)

ვალერი18.02.2012

2. პატივცემულო ნატალია ალექსის ასულო!

მადლობა თქვენ იმისთვის, რომ მოძებნეთ საჭირო და გულწრფელი სიტყვები, რომლებიც გვიხსნიან თქვენს თვალსაზრისს. კარგი იქნებოდა, რომ ეს თქვენი წერილი გამოქვეყნებულიყო ერთერთ ცენტრალურ გაზეთში. მე მხოლოდ დავუმატებდი უკანასკნელი წლების უარყოფით შედეგებს განათლებისა და მეცნიერების დანგრევას. ამიტომ შემთხვევითი არ არის, რომ სახელმწიფო სათათბიროს არჩევნებში მოსკოვის ახლოს მდებარე სამეცნიერო ცენტრებში გაიმარჯვეს კომუნისტებმა. მე თქვენ სავსებით გეთანხმებით, რომ რუსეთისთვის აუცილებელია ძლიერი პრეზიდენტი, რომელიც დაიცავს თავისი ქვეყნის ინტერესებს. ვლადიმირ ვლადიმირის ძე პუტინის გარდა მე სხვას ვერავის ვხედავ, ვინც შეძლებდა ან სურვილი ექნებოდა ამ ამოცანასთან გამკლავებისა. ეს ძალზედ სევდის მომგვრელია, რომ ჯერჯერობით ჩანს მხოლოდ ერთი ადამიანი.

ინტერნეტში იტყობინებიან თქვენი მომავალი დებატების შესახებ მიხეილ დიმიტრის ძე პროხოროვთან. მე ძალზედ ვიმედოვნებ, რომ ეს გადაცემა შედგება. მე იმედი მაქვს, რომ რამდენიმე წლის შემდეგ ეს მიზანსწრაფული ადამიანი უარს იტყვის თავისი დღევანდელი პროგრამის ბევრ პუნქტზე, და, ისეთ ადამიანებთან ურთიერთობის წყალობით, როგორიც თქვენა ხართ, შეცვლის, მაგალითად, თავისი საერთაშორისო პოლიტიკის შემდეგ დებულებას: “მოხდეს დიპლომატიური სამსახურის რეფორმირება, ამაღლებულ იქნას საგარეო საქმეთა სამინისტროს მუშაობის გამჭვირვალობა, დაძლეულ იქნას კასტურობა დიპლომატიური კადრების შერჩევაში, გამომუშავებულ იქნას საზღვარგარეთ რუსეთის საელჩოებისა და წარმომადგენლობათა საქმიანობის ობიექტური შეფასების სისტემა; გამომუშავებულ იქნას რუსეთის საგარეო პოლიტიკის ორიენტირები საექსპერტო საზოგადოებასთან და არასამთავრობო ორგანიზაციებთან ფართო კონსულტაციების საფუძველზე”. ვინ გააკეთებს ამას? არაპროფესიონალები?

ყოველივე სიკეთეს გისურვებთ. მე ქალურად აღტაცებული ვარ არა მხოლოდ თქვენი გონებითა და განათლებულობით, არამედ აგრეთვე თქვენი ელეგანტურობით, გემოვნებითა და სილამაზით.

სვეტლანა გ. ლუკიშოვა19.02.2012


Я голосую за Путина. Наталия Нарочницкая, доктор исторических наук, политолог

Не потому, что у нас в государстве всё хорошо и всё правильно было сделано за последние десять лет. Не потому, что у меня закрыты глаза и я не вижу, что многие политические тенденции, включая партстроительство, вызывали порой скепсис и даже разочарование.

Просто здраво размышляю и вижу: нам необходим президент с сильной национально-государственной волей, с готовыми, работающими рычагами управления страной. Они жизненно необходимы, чтобы выдержать шантаж как со стороны внутренних сил, особенно политических банкротов 1990-х годов, так и сил, осуществляющих давление извне, которое в силу международного положения, обстоятельств и намерений США, несомненно, будет оказано. Им-то как раз нужен слабый президент.

Ещё больше меня укрепило в моей готовности выступить открыто, подвергаясь поношениям и травле со стороны так называемой «интеллигенции» (эти люди начали в Интернете такую охоту на ведьм, с которой даже осуждение диссидентов в СССР не сравнится), следующее обстоятельство. То, что происходило в связи с недавними митингами, – не что иное, на мой взгляд, как повторение ситуации с подготовкой к Гражданской войне и Февральской революции. Тогда интеллигенция, заворожённая какими-то несбыточными идеями, абстрактным обличительством, параноидальной жаждой ниспровергательства, упустила собственное государство.

Поэтому я обращаюсь прежде всего к людям, составляющим подавляющее большинство и стоящим на государственнических позициях. В том числе к тем, кто подвержен радикально протестным настроениям, кто собирается голосовать за Зюганова и других кандидатов. Выборы президента – это не выборы в парламент. В парламенте мы выбираем трибуну, и чем весомее там глас протестной части населения, тем это важней и полезней.

Выбирая президента, мы должны думать о том, кому пойдёт выгода от нашего голосования. Я убеждена, что Зюганов никогда не будет избран всей страной. Массовое голосование за него может быть всего лишь актом демонстрации своего желания перемен. Однако такое волеизъявление способно в какой-то мере ослабить будущего президента – коим, я уверена, будет Путин – перед лицом как раз тех сил, которые абсолютно чужды большинству граждан.

Гораздо важнее, чтобы будущий президент получил кредит доверия от государственно мыслящей части общества. Чтобы оно могло давать ему своё национальное задание. Ослабленный же президент просто по законам политики более уязвим для шантажа сил, которые нам совершенно чужды. Ведь мы же заинтересованы в том, чтобы реальный, а не вымышленно-несбыточный президент имел максимум возможностей.

Чтобы он, будущий президент, поворачивал руль именно в НАШУ сторону, мы должны оказать ему доверие. Иначе как раз НАШЕ задание, НАШИ требования, НАШИ чаяния будут иметь гораздо меньше шансов на реализацию.

Я хорошо понимаю протестно настроенных людей, недовольных тем, что государственный руль был недостаточно повёрнут в сторону от пресловутых 90-х, как бы остановился на полпути. Однако для того чтобы иметь возможность осуществить этот поворот в полной мере (а это и преодоление неприемлемого социального неравенства, и искоренение всевластия, безнаказанности чиновничества, давно заменившего предпринимателей в качестве главного объекта неприятия и критики, и поднятие в людях духа, веры в свои силы, и вывод из упадка русского народа, который является основой не только для России, но и для того самого гражданского общества, о котором сейчас поют все кому не лень), нам нужен президент большинства.

Ещё раз внимательно присмотревшись к политическим банкротам 90-х, которые на «болоте» исключительно для себя капитализируют различные протестные настроения, мы не должны позволить раскачивать наше государство.

Вспомните Февральскую революцию. Как интеллигенция представляла себе небо в алмазах, как она стремилась, сокрушив сильную власть, прийти к слабому государству. И что? Власть выпала из тех беспомощных рук немедленно. Ведь любая новая, пришедшая на волне радикальных перемен (тем более – конституционных кризисов) власть по определению судорожно ищет поддержки отовсюду. И в это время она уязвима со всех сторон.

Без малого век назад мы понесли огромные геополитические и прочие утраты, в 1990-е – то же самое. Сейчас у нас нет на это никакого права. Позитивные начинания, какими бы малыми они кому-то из нас ни казались, дают основания рассчитывать на то, что в следующем политическом периоде президент Путин, получив настоящее, большое политическое задание – от большинства народа, а не от «болота», – сможет выполнять его достойно, уверенно, с ощущением всенародной поддержки.

И поэтому призываю здравомыслящих людей, которые исходят из реалистических представлений о том, что возможно, а что невозможно, что нужно для государства, а что нет, – оказать поддержку Владимиру Владимировичу Путину.

Новости 17 февраля 2012

2 комментария на «“Я голосую за Путина. Наталия Нарочницкая, доктор исторических наук, политолог”»

1. valerij:

18.02.2012 в 15:09

«И поэтому призываю здравомыслящих людей, которые исходят из реалистических представлений о том, что возможно, а что невозможно» Наталья Алексеевна! Вы должны не только «призывать»,а убедить В.В.Путина и его команду срочно создать департамент информационного противоборства для отражения внешней информационной агрессии и для увеличения количества людей, «стоящим на государственнических позициях»(http://www.panarin.com/comment/16319/)

2. Svetlana:

19.02.2012 в 05:16

Уважаемая Наталия Алексеевна!

Спасибо Вам за то, что Вы нашли нужные и искренние слова, объясняющие Вашу точку зрения. Хорошо бы, если бы эта Ваша статья была бы опубликована в одной из центральных газет. Я бы только добавила к отрицательным последствиям последних лет разрушение образования и науки. Поэтому неслучайно на выборах в Думу в подмосковных научных центрах победили коммунисты. Я с Вами полностью согласна, что России необходим сильный президент, который будет отстаивать интересы своей страны. Кроме Владимира Владимировича Путина я больше никого не вижу, кто бы смог или хотел бы справиться с этой задачей. Это очень грустно, что пока виден только один человек.

В интернете сообщается о Ваших будущих дебатах с Михаилом Дмитриевичем Прохоровым. Я очень надеюсь, что эта передача состоится. Я надеюсь, что через несколько лет этот целеустремленный человек откажется от многих пунктов своей сегодняшней программы, и, благодаря общению с такими людьми, как Вы, изменит, например, следующее положение своей международной политики: «Реформировать дипломатическую службу, повысить прозрачность работы МИДа, преодолеть кастовость в подборе дипломатических кадров, выработать систему объективной оценки деятельности посольств и представительств России за рубежом; выработать ориентиры внешней политики России на основе широких консультаций с экспертным сообществом и неправительственными организациями.» Кто это будет делать? Непрофессионалы?

Всего Вам самого доброго. Я по женски восхищаюсь не только Вашим умом и образованностью, но также Вашей элегантностью. вкусом и красотой.

Svetlana G. Lukishova

ამ თარგმანის გამოქვეყნების შემდეგ ნატალია ნაროჩნიცკაიას წერილის ქვეშ გამოჩნდა კიდევ ერთი კომენტარიც, ამჯერად ავტორის პათოსისადმი კრიტიკულად განწყობილი. ქვემოთ მოგვყავს ამ კომენტარის თარგმანიც:

3. “ჩვენთვის აუცილებელია პრეზიდენტი ძლიერი ეროვნულ-სახელმწიფოებრივი ნებით.”

რაში ვლინდება პუტინის ეროვნულ-სახელმწიფოებრივი ნება? რომელ კონკრეტულ საქციელში? მე ვცხოვრობ ბაშკირეთში. ჩვენთან როგორც ამცირებდნენ (сокращали) რუსულ ენას სკოლებში ბაშკირულის სასარგებლოდ, ისევე ამცირებენ. როგორც მოახდინა ტიტულარულმა უმცირესობამ ძალაუფლების უზურპაცია რესპუბლიკაში, ისევე აგრძელებს, და საქმე კიდევ უფრო უარესად შეიქნა. სად არის პუტინის ნება? თუ მისი ნება არარუსი ხალხების მხარეზეა? მაშინ როგორ იქნება რუსული სამყარო, რომლისთვისაც თქვენ ასე იბრძვით?

“პრეზიდენტის არჩევნები – ეს პარლამენტის არჩევნები არ არის. პარლამენტში ჩვენ ვირჩევთ ტრიბუნას, და რაც უფრო წონადია იქ მოსახლეობის პროტესტული ნაწილის ხმა, ეს მით უფრო მნიშვნელოვანი და სასარგებლოა.”

ჩვენ სწორედ არ მოგვცეს ამ ტრიბუნის არჩევის საშუალება. აქედან არის კიდეც პროტესტი პუტინის წინააღმდეგ.

“გაცილებით უფრო მნიშვნელოვანია, რომ პრეზიდენტმა მიიღოს ნდობის კრედიტი საზოგადოების სახელმწიფოებრივად მოაზროვნე ნაწილისგან.”

12 წლიანი კრედიტი არასაკმარისი აღმოჩნდა?

თქვენ, ნატალია ალექსის ასულო, ან ცბიერობთ, ან კიდევ დაკარგეთ კავშირი რუსულ სამყაროსთან რუსეთში. ნუთუ თქვენ ასე ბევრად ხართ დავალებული პუტინისგან?...

Breter:
24.02.2012

3. Breter:
24।02.2012 в 19:32

«нам необходим президент с сильной национально-государственной волей»

В чём проявляется национально-государственная воля Путина? В каких конкретных поступках? Я живу в Башкирии। У нас как сокращали русский язык в школах в пользу башкирского, так и сокращают. Как титульное меньшинство узурпировало власть в республике , так и узурпирует, ещё и хуже стало. Где воля Путина? Или его воля на стороне нерусских народов? А как же тогда Русский мир, за который Вы боретесь?

«Выборы президента – это не выборы в парламент। В парламенте мы выбираем трибуну, и чем весомее там глас протестной части населения, тем это важней и полезней.»

Нам именно не дали выбрать эту трибуну। Отсюда и протест против Путина.

«Гораздо важнее, чтобы будущий президент получил кредит доверия от государственно мыслящей части общества।»

Кредита в 12 лет оказалось недостаточно?

Вы, Наталья Алексеевна, или лукавите, или потеряли связь с Русским миром в России. Неужели Вы так много должны Путину?…

No comments:

Post a Comment